Na Wzgórzu Zamkowym odbyły się uroczystości z okazji 81. rocznicy rozbicia więzienia, do którego doszło w nocy z 4 na 5 sierpnia 1945 roku. Akcję przeprowadziło zgrupowanie oddziałów pod dowództwem generała brygady Antoniego Hedy „Szarego”. W szturmie uczestniczyli także żołnierze z radomskiego rejonu, dowodzeni przez poruczników Stefana Bembińskiego „Haranasia” oraz Henryka Podkowińskiego „Ostrolota”, co zaowocowało uwolnieniem 354 spośród 479 przetrzymywanych więźniów.
W nocy z 4 na 5 sierpnia 1945 roku oddziały podziemia niepodległościowego, dowodzone przez kpt. Antoniego Hedy „Szarego”, przeprowadziły akcję rozbicia kieleckiego więzienia. W mieście stacjonowały garnizony UB oraz MO, a także jednostki Armii Czerwonej. Po zajęciu poczty na ul. Sienkiewicza oraz zablokowaniu kluczowych siedzib sił represyjnych, partyzanci przystąpili do szturmu na więzienie, co zakończyło się sukcesem.
Teresa Heda-Snopkiewicz, córka generała Hedy-Szarego, podkreśliła: „Jest mi bardzo miło, że mogłam przyjechać na te uroczystości, aby złożyć hołd tym, którzy w nieludzkich czasach walczyli o wolność i rozbijali to więzienie. Mój ojciec został wtedy ranny i niemal stracił nogę, jednak cudem ocalał i mógł chodzić, mimo że później mierzył się z różnymi konsekwencjami.”
Antoni Heda-Szary (1916-2008), pochodzący z rodziny chłopskiej, ukończył Państwową Średnią Szkołę Techniczną w Radomiu. Przed II wojną światową pracował w fabryce zbrojeniowej w Starachowicach i uczestniczył w obronie zakładu pracy we wrześniu 1939 roku. Po okupacji niemieckiej związał się z Związkiem Walki Zbrojnej, gdzie dowodził placówką. Po aresztowaniu przez NKWD w 1940 roku, po wojnie kontynuował działalność partyzancką przeciwko Niemcom. W 1943 roku przeprowadził udaną akcję uwolnienia więźniów w Starachowicach.
Po rozwiązaniu Armii Krajowej i zakończeniu wojny, w nocy z 4 na 5 sierpnia 1945 roku, na czele zgrupowania partyzanckiego Heda-Szary rozbił komunistyczne więzienie w Kielcach, uwalniając 354 więźniów. Po akcji przez jakiś czas ukrywał się, a następnie został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. W 1950 roku skazany na karę śmierci, zmienioną na dożywotnie pozbawienie wolności, odzyskał wolność w 1956 roku. Aktywnie działał w środowisku byłych żołnierzy AK oraz wspierał opozycję i NSZZ „Solidarność”. W 1989 roku zajął się działalnością kombatancką oraz polityczną. Został odznaczony wieloma medalami, w tym Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari i awansowany na stopień generała brygady w 2006 roku.