4 czerwca obchodzona jest Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, znana jako Boże Ciało. Tradycyjnie święto to przypada w pierwszy czwartek po pierwszej niedzieli po Zesłaniu Ducha Świętego.
Jest to jedno z najważniejszych świąt w kalendarzu katolickim, które ma również znaczenie w kulturze ludowej. Kluczowym elementem obchodów Bożego Ciała jest procesja, w trakcie której wierni oddają cześć Chrystusowi obecnemu w Najświętszym Sakramencie. Procesję prowadzi kapłan niosący konsekrowaną hostię w monstrancji.
Pani Józefa Bucka, artystka ludowa z gminy Miedziana Góra, wspomina dawne procesje na wsi kieleckiej: - Pamiętam, jak wszyscy chętnie uczestniczyli w procesji, a dzieci często płakały, gdy nie mogły w niej iść. Uroczystość była obchodzona uroczyście, a ludzie zakładali kolorowe stroje ludowe. Dzieci sypały płatki kwiatów, które zbierano nawet dwa dni wcześniej. Na trasie procesji w oknach wystawiano święte obrazy. Boże Ciało obchodzono z szacunkiem dla tradycji.
W trakcie procesji wierni zmierzają do czterech ołtarzy symbolizujących cztery Ewangelie: Mateusza, Marka, Łukasza i Jana. Ołtarze te są miejscem modlitwy oraz adoracji Najświętszego Sakramentu, gdzie odczytywane są fragmenty Ewangelii. Ołtarze są bogato zdobione kwiatami oraz zielonymi gałązkami, najczęściej brzozowymi, które wierni zabierają do domów, wierząc w ich moc ochronną.
Pani Bucka dodaje: - Poświęcone gałązki brzozy umieszczano dawniej w izbach za obrazami, a także zostawiano na polach, aby chroniły przed nieurodzajem i gradobiciem. Po uroczystości odbywały się także procesje w ciągu tygodnia, które miały miejsce wokół kościoła.
W tym okresie święciło się wianki zrobione z ziół i polnych kwiatów, które wierni zanosili do domów. - Zawieszano je na futrynach, aby chroniły domowników i bydło przed chorobami. Zioła z wianków były wykorzystywane na różne dolegliwości - opowiada pani Bucka. Wiele z tradycji związanych z Uroczystością Bożego Ciała oraz jej Oktawą jest kultywowanych do dziś.